به پايت ريختم اندوه يك دريا زلالي را

در صفحه 326 کتاب رجال کشّی که از مهم‌ترین منابع رجالی ماست، آمده که :

أنّ عدّتاً مِن اهل الکوفة کَتَبوا إلی الصّادق علیه السلام فقالوا انّ المُفضّل

یجالس الشّتار و اصحابَ الحَمام.

عده‌ای از اهل کوفه نامه نوشتند به امام صادق(ع) و گفتند که مفضل با لات و لوت‌ها و کفتربازها می‌چرخد.
شما نامه‌ای به مفضل بنویس تا خودش را جمع و جور کند.
بالاخره برای تیپ علما و اصحاب شما این جریان خوب نیست.

حضرت نامه نوشتند و سرش را هم مهر و موم کردند و گفتند این را به دست مفضل برسانید.
امام نامه را به دست یک سری از بزرگان اصحاب دادند تا به مفضل برسانند.
آنها می‌روند کوفه نامه را می‌دهند به مفضل.
او نیز نامه امام را باز می‌کند و جلوی بقیه شروع می‌کند به خواندن.
امام فرموده بودند بسم الله الرّحمن الرّحیم، این لیست خرید من است. بخر و بیاور.
اینها تعجب می‌کنند که این چه نامه‌ایست. صورت مسئله چه بود و این نامه چیست. نامه را می‌چرخانند

دارَ الکتاب إلی الکُل.
همه می‌بینند که لیست خرید است.

و لم یذکُر قلیلاً و لاکثیراً بِما قالوا فیه.
امام چیزی از بحثی که مفضل با کفتربازها می‌چرخد نیاورده است.
مفضل به این‌ها می‌گوید به هر حال امام لیست خرید داده چه کار می‌کنید؟(کمک می کنید تا تهیه کنیم؟)

می‌گویند که خوب این پول زیادی می‌خواهد.
هذا مالُ العَظیم حتی ننظر و نجمع و نَحمِل الیک و لم نُدرک الا نراک بعد نَنظُر فی ذلک.
خلاصه‌ اینکه ما اول باید برویم یک سری کمیسیون‌های اقتصادی تشکیل دهیم و مطلب را بررسی کنیم.

جلساتی با هم می‌گذاریم و نتیجه جلسات را به تو می‌گوییم.
بعداً بررسی می‌کنیم که این صورت خرید امام را چه طور بخریم.

می‌گویند می‌رویم مدینه یک سری جلساتی می‌گذاریم و می‌آییم. این را می‌گویند و می‌روند.

و أرادوا الانصراف
همین که می‌خواهند بروند مفضل می‌گوید : نه! ناهار را باشید و بعد بروید.
فَحَبسهم لغذائِه و وجّه المفضل الی اصحابه الذین سَعَوا بهم.
بعد مفضل می‌رود همان کفتربازها را می‌آورد،

فجائوا فقرأ علیهم کتابَ ابی‌عبدالله علیه السلام.
برای آنها نامه امام را می‌خواند و می‌گوید امام نامه نوشته است
این نامه امامتان است، چه کار می‌کنید؟

می‌روند و هنوز غذای آن مهمان‌ها تمام نشده برمی‌گردند و پول‌ها را جلوی مفضل می‌ریزند.
قبلَ أن یَفرُقَ هولاءِ من الغذات. فقال لهم المفضل تأمرونی ان اطرُدَ هولاء مِن عندی؟

مفضل می گوید :
شما می‌گویید من اینها را از دور خودم برانم!!!؟
تَظُنون ان الله تعالی یحتاج الی صلاتِکم و صومِکم.
گمانتان بر این است که خدا محتاج نماز و روزه شماست؟
کار امام را راه بیندازید.

نکته: از این کفتر بازها و لات و لوت ها و از این خواصی که باید برای یاری امامشان مصلحت اندیشی کنند در این روزگار هم زیادند/

نقل از شمال نيوز

فروردین   سمبل ماه:  قوچ   نام ماه در ایران باستان:  فَروَشی (نیروی پیشبرنده)

 اردیبهشت  سمبل ماه: گاو نر  نام ماه در ایران باستان: اشواهیشته (راستی و پاکی)                                      
خرداد  سمبل ماه: دوپیکر  نام ماه در ایران باستان: هئوروَتات (رسایی و کمال)   

تیر  سمبل ماه:خرچنگ نام ماه در ایران باستان:تیشتشریه(ستاره باران)            

مرداد    سمبل ماه: شیر  نام ماه در ایران باستان:  امِرِتات  (جاودانگی)

شهریور  سمبل ماه: خوشه نام ماه در ایران باستان:خشثروییه(شهریاری نیرومند)                              
مهر  سمبل ماه: ترازو   نام ماه در ایران باستان:  مثره  (عهد و پیمان)              

آبان  سمبل ماه: کژدم   نام ماه در ایران باستان:  آپَن  (هنگام آب)       

آذر  سمبل ماه: کماندار   نام ماه در ایران باستان:  آتَر  (آتش و فروغ)         

دی  سمبل ماه: بزغاله   نام ماه در ایران باستان:  دَثوش  (آفریدگار، دادار)       

بهمن  سمبل ماه: ظرف آب   نام ماه در ایران باستان:  وَهمُن  (اندیشه نیک)       

اسفند  سمبل ماه: ماه نام ماه در ایران باستان:اسپنته آرمثیتی(فروتنی و مهر پاک)

فصلهای پیش از اینم ابر داشت

  بر کویرم بارشی بی صبر داشت

    اینک اما عده ای آتش شدند

      بعد کوچ کوهها آرش شدند

        بعضی از آنها که خون نوشیده اند

          ارث جنگ عشق را پوشیده اند

        عده ای حسن القضا را دیده اند 

      عده ای را قصرها بلعیده اند

    بزدلانی کز هراس ابتر شدند

  از بسیجی ها بسیجی تر شدند .

                                                                                   اخراجی های 3محمدحسین جعفریان

                      هفت سین حسابی

           سلام       

هرکس با هر اعتقادی که دارد چند چیز مهم را مورد احترام قرار

 می دهد از جمله ارزشها ؛ حضرت امام (ره)  ؛ شهدا ؛ استقلال

 ؛ جمهوريت واسلاميت نظام.

حال با اين مقدمه نگاهي بسيار گذرا بر دوره هاي مختلف

رياست جمهوري و قرارگرفتن اين بايسته هاي ملي زير سايه

دولتها داريم .

 می ‌گویند یکی از بزرگان نجف عیال را سه طلاقه کرده بود،

دیگر امکان رجوع نداشت، باید محللی پیدا می ‌کرد تا خاتون را به عقد خویش درآورد و پس از همبستری، او را طلاق دهد،

کاری بس دشوارو پر مخاطره بود، باید کسی می‌یافت که نه خاتون به او دل بندد و نه او به خاتون!

شیخ سردرگریبان به دنبال چاره بود، خاتون جوان و زیبا و گل اندام بود،

نکند محلل جا خوش کند و خاتون را رها نسازد، یا خاتون محلل را بر شیخ ترجیح دهد!

دراین اندیشه بود که صدای انکر الاصوات آب‌حوضی در کوچه پیچید،

صدا را به سرش انداخته بود که : " آب حوض می کشیم "  خودش از صدایش نتراشیده ترو نخراشیده تر بود،

کچل و لوچ و پیس، با قدی کوتاه و چشمانی تنگ ودهانی دریده، دون مایه و بی‌فرهنگ، با پایی لنگ، ازمال دنیا سطلی داشت و یک لونگ، آب حوض می کشید،

نگاه به اوکفاره داشت و دیدنش درخواب صدقه، شیخ چون ارشمیدس فریاد کرد که یافتم، یافتم /

و سربرهنه به کوچه پرید، دیگر آب‌حوضی نمی‌دید، او واسطه وصال بود،

دراوجمال یارمی‌دید، او را به اندرون دعوت کرد و راز خویش با او در میان گذاشت،

گفت :" همیشه تو آب ما می کشی و اینک ما، همیشه یک درهم می ستاندی و اینک صد دینار،

اما ؛ حواست باشد که زود کارت را بکنی و بروی!"

آب‌حوضی انگار در عرش پرواز می کرد،

خانه شیخ را یکی‌ازقصرهای بهشت می‌دید که درغرفه های آن حوریان منتظرند،

او که عمری‌عزب بود و معذب و دست درآغوش خویش‌داشت،

با خود گفت :" صد دینار هم ندهی در خدمتم!

"   به شیخ گفت:" شما بر من ولایت دارید، امرامر شماست"

القصه، برای اولین بار بود که دلی از عزا در‌آورد و کامروا با صد سکه دینار طلا از خانه شیخ بیرون آمد، 

سبکبال شده بود، انگار بر بال ملایک قدم می گذاشت، برعمررفته افسوس می خورد و می گفت:

" عجب کسب پر منفعتی!"

فردا صبح شیخ  با صدای آب‌حوضی بیدار شد،

از همیشه سحرخیزترشده بود و صدایش رساتر، اما چیز دیگری می گفت،

او داد می زد:

" من یطلب المحلل؟ " " چه کسی محلل می خواهد؟"

  شیخ بیرون آمد و گفت: " این چه بی‌آبرویی است که راه انداخته‌ای؟"

آب‌حوضی – ببخشید محلل– پاسخ داد:"راستش دیدم کارش راحتترودرآمدش بیشتراست   ، شغلم راعوض کردم!

این حکایت روزگار ماست،

دوستان همه جورش را با این ملت تجربه کرده بودند، 24 سال کابینه در اختیار حضرات بود، جابجایی  شیخ و سید هم جواب نمی داد،

سه روحانی این عروس را در کابین خویش داشتند و اینک محللی لازم بود با شرایط گفته شده !

باید آنقدر زشت باشد و زشتی کند که ملت نه تنها دل بر او نبندد که از ترس او به دامان داماد قبل پناه برد،

قدرش را بداند و اورا بر روی سر بنشاند،

و از سویی کسی باشد که اگر خواست جا خوش کند،

زورمان به او برسد و دمش را بگیریم و بیرون بیاندازیمش!

اما امروز محلل جا خوش کرده است و با بزک و دوزک، با دروغ و فریب و با خرج کردن از کیسه شیخ می خواهد دردل خاتون جا بازکند،

تازه همکاران سابق را هم دعوت کرده است که بیایید،

این شغل راحت تر ‌و پر منفعت تراست وبرای دور بعدهم محلل‌ها صف کشیده اند.

بیچاره خاتون!!

1389/5/22  دکتر مهدی خزعلی

در این سرای بی کسی ، کسی به در نمی زند

به دشت پر ملال ما پرنده پر نمی زند

یکی ز شب گرفتگان چراغ بر نمی کند

کسی به کوچه سار شب در سحر نمی زند

نشسته ام در انتظار این غبار بی سوار

دریغ که از شبی چنین سپیده سر نمی زند

گذر گهی ست پر ستم که اندر او به غیر غم

یکی صلای آشنا به رهگذر نمی زند

دل خراب من دگر خراب تر نمی شود

که خنجر غمت ازین خراب تر نمی زند

چه چشم پاسخ است ازین دریچه های بسته ات ؟

برو که هیچ کس ندا به گوش کر نمی زند

نه سایه دارم و نه بر ، بیفکنندم و سزاست

به انتظار تو نشستن اشتباه ماست

رسم است که در روزهای کریسمس و در آخرین ماه از سال میلادی

 چهار شمع روشن مینمایند،

هر شمع یک هفته میسوزد و به این ترتیب تا پایان ماه هر چهار شمع میسوزند،

شمعها نیز برای خود داستانی دارند.

امیدواریم با خواندن این داستان امید در قلبتان ریشه دواند.

شمع ها به آرامی می سوختند، فضا به قدری آرام بود که می توانستی

 صحبتهای آن ها را بشنوی.

*****************

اولی گفت: من صلح هستم!

با وجود این هیچ کس نمی تواند مرا برای همیشه روشن نگه دارد.

فکر میکنم به زودی از بین خواهم رفت.

سپس شعله اش به سرعت کم شد و از بین رفت.

***********************

دومی گفت: من ایمان هستم!

با این وجود من هم ناچارا مدتی زیادی روشن نمی مانم،

و معلوم نیست تا چه زمانی زنده باشم،

وقتی صحبتش تمام شد نسیم ملایمی بر آن وزید و شعله اش را خاموش کرد.

************************

شمع سوم گفت: من عشق هستم!

ولی آنقدر قدرت ندارم که روشن بمانم.

مردم مرا کنار می گذارند و اهمیت مرا درک نمی کنند،

آنها حتی عشق ورزیدن به نزدیکترین کسانشان را هم فراموش می کنند

 و کمی بعد او هم خاموش شد.

*************************

ناگهان ... پسری وارد اتاق شد و شمع های خاموش را دید

و گفت: چرا خاموش شده اید؟

قرار بود شما تا ابد بمانید و با گفتن این جمله شروع کرد به گریه کردن.

**************************

سپس شمع چهارم گفت:

نترس تا زمانی که من روشن هستم میتوانیم شمع های دیگر را دوباره روشن کنیم.

من امید هستم!

کودک با چشمهای درخشان شمع امید را برداشت و شمع های دیگر را روشن کرد.

چه خوب است که شعله امید هرگز در زندگیتان خاموش نشود.

چراکه هر یک از ما می توانیم امید، ایمان، صلح و عشق را حفظ و نگهداری کنیم.

وصیتنامه حسین پناهی
قبر مرا نیم متر کمتر عمیق کنید تا پنجاه سانت به خدا نزدیکتر باشم.

عثمان فرزند عفان بعنوان عیادت به دیدار عبدالله مسعود رفت که بر اثر

بیماری شدید بر بستر افتاده بود (بر اثر همان بیماری از دنیا رفت ).

عثمان پرسید ای پسر مسعود از چه ناراحتی ؟

گفت : از گناهانم .

پرسید : چه میل داری ؟

گفت : رحمت پروردگارم .

عثمان بدو گفت : اگر موافق باشی برایت پزشکی دانا فرا خوانم.

عبدالله پاسخ داد : پزشکان مرا بیمار کرده اند.

گفت : اگر مایل باشی دستور دهم تا از بیت المال ترا عطا و کرم نمایند.

گفت : آنروز که نیازمند بودم به من ندادی ,  امروز که بیمارم و نیازی به مطاع

دنیا ندارم , مرا چه سود ؟

عثمان گفت : مانعی ندارد برای دخترانت نگهدار .

گفت : آنها هم نیازی ندارند , چرا که من از رسول خدا ( ص ) شنیدم که

فرمود :

((  هرکس سوره واقعه را هر شب بخواند هرگز فقیر و

درمانده نخواهد شد. ))

ماه رمضان ماه مهمانی خداست :

ما رو فراموش نکنید .

بدرود .

حيفم اومد شعري رو  كه نور چشمي ؛ برام خوند براتون آپ نكنم ؛

از طرفي عشقي كه من به بروبچز اهل دل دارم  باعث شده خودم رو هميشه مديون كساني بدونم كه آرامش و استقلال مون رو مديونشونيم.

يادتونه اونوقتا كه كوچيكتر بوديم ؛  وقتي آژير قرمز  پخش مي شد ؛

همه با عجله دنبال يه جاي امن مي گشتيم ؛ تا از بمباران در امان بمونيم ؟

يادتون كه نرفته ؟

 اونوقتا مشكلات اقتصادي بيشتر بود ولي مردم هم به خدا نزديكتر بودن ؛

حيف كه ما گوگوري بوديم  و نتونستيم از نزديك ببينيم چي شد كه امروز عراقيا در خيابوناي شهرمون رژه نمي رن ؟

راستي يه جايي خوندم كه عراقيا روي ديوارهاي شهر خرم (( خرمشهر )) نوشته بودند .

آمده ايم كه بمانيم  جئنا لنبقا   

من فكر مي كنم عدم موندنشون معلول علتيه و اون علت چيزي نيست جز جوانان عزيزي كه موقع خطر صف كشيدن براي اهداي سر در راه وطن .

بابا ايول .

يه شب از جعبه جادويي ديدم كه يانكيا با لگد درب منزل  يه عراقي رو مي شكنن و جلوي زن و بچه پدرشونو روي شكم دراز كردن و با جفت پوتين روي كمر پدر بخت برگشته ايستاده بودن و دختراي اون بيچاره مثل عقرب زده ها جييييييييييق مي كشدين .

 اينجا هم باز گفتم بابا ايول به برو بچز بسيجي خودمون  كه نگذاشتن اين اتفاق برا ما بيوفته .

راستي  خودمونيم ها ما كه خيلي مديونتونيم.

اهههههههههههكي

ديدي يادم رفت شعر و بدم !!!!!!!!!

نچ  هنوز وقت هست.

ادامه مطلب رو ورق بزن

خداي من تو كجايي

   پيش از اينها فكر مي كردم خدا

                        خانه اي دارد ميان ابرها

                  مثل قصر پادشاه قصه ها

       خشتي از الماس و خشتي از طلا

     پايه هاي برجش از عاج و بلور

 بر سر تختي نشسته با غرور

  ماه ؛ برق كوچكي از تاج او

             هر ستاره پولكي از تاج او

           اطلس پيراهن او آسمان

         نقش روي دامن او كهكشان

  رعد و برق شب صداي خنده اش

     سيل و طوفان نعره توفنده اش

    دكمه پيراهن او آفتاب

    برق؛ تيغ وخنجر او ماهتاب

      هيچكس از جاي او آگاه نيست

     هيچكس را در حضورش راه نيست

      پيش از اينها خاطرم دلگير بود

      از خدا در ذهنم اين تصوير بود

        آن خدا بي رحم بود و خشمگين

     خانه اش در آسمان دور از زمين

       بود ؛ اما در ميان ما نبود

  مهربان و ساده و زيبا نبود

     در دل او دوستي جايي نداشت

  مهرباني هيچ معنايي نداشت

هرچه مي پرسيدم از خود ؛ از خدا

  از زمين از آسمان ؛ از ابرها

زود مي گفتند اين كار خداست

  پرس و جو از كار او كاري خطاست

      آب اگر خوردي عذابش آتش است

 هرچه مي پرسي جوابش آتش است

            تا ببندي چشم كورت مي كند

   تا شدي نزديك ؛ دورت مي كند

كج گشودي دست ؛ سنگت مي كند

  كج نهادي پاي ؛ لنگت مي كند

  تا خطا كردي ؛ عذابت مي كند

    در ميان آتش آبت مي كند

             نيت من در نماز و در دعا

    ترس بود و وحشت از خشم خدا

    هرچه مي كردم ؛ همه از ترس بود

مثل از بر كردن يك درس بود

تا كه يك شب دست در دست پدر

       راه افتادم به قصد يك سفر

          در ميان راه ؛ در يك روستا

   خانه اي ديديم ؛ خوب و آشنا

        زود پرسيدم پدر اينجا كجاست ؟

          گفت: اينجا خانه ي خوب خداست

        گفت: اينجا مي شود يك لحظه ماند

     لحظه اي خلوت ؛ نمازي ساده خواند

          با وضويي دست و رويي تازه كرد

    با دل خود گفتگويي تازه كرد

    گفتمش پس آن خداي خشمگين

خانه اش اينجاست ؟ اينجا ؛ در زمين ؟

    گفت آري ؛ خانه او بي رياست

        فرشهايش از گليم و بورياست

        مهربان و ساده و بي كينه است

          مثل نوري در دل آيينه است

    مي توان با اين خدا پرواز كرد

     سفره دل را  برايش باز كرد

   مي توان با او صميمي حرف زد

             با زبان بي الفبا حرف زد

      مي توان در باره ؛ هر چيز گفت

مي شود شعري خيال انگيز گفت

            تازه فهميدم خدايم اين خداست

         اين خداي مهربان و آشناست

   دوستي از من به من نزديكتر

         از رگ گردن به من نزديكتر

                                         (( زنده ياد امين قيصرپور ))

با ياد عشق او هم ؛ از دره ها پريدم

افسوس تا به وصلش ؛ با زخم دل رسيدم

گغتا برو بريده ؛ جز تو يكي گزيدم

گفتم مگر نديدي ؛ جانم به دست ديدي !

گفتا فزون زجانت ؛ آيا دگر نديدي ؟

عشقم چنان عقب زد ! گو مار چشم من زد

 (شكرت خداي يكتا ) ؛ اول كلام من بود

با وحشت عجيبي ؛ از خواب تا پريدم.

                                               اهواز    آذر  ۷۸

            بشنو از دل دل حريم كبرياست

  ني چو سوزد تل خاكستر شود

             دل چو سوزد خانه دلبر شود.

                                                                                                امام خميني (ره)

                      شب دي

 شراب خورد و ؛

                شبش جمله در سمور گذشت

        فقير گوشه نشيني ؛ لب تنور خزيد

             لب تنور بر آن بي نواي عور گذشت ؛

 علي الصباح

                   بر او بانگ زد كه اي محمود ؛

            شب سمور گذشت و ؛ لب تنور گذشت .......

مبادا كه هرگز دچار خودپسندي گردي !

و به خوبيهاي خود اطمينان كني

و ستايش را دوست داشته باشي

كه اينها از بهترين فرصتهاي شيطان براي هجوم آوردن به توست و كردار نيك نيكوكاران را نابود مي سازد.

خدایا کفر نمی‌گویم،

 
پریشانم،
چه می‌خواهی‌ تو از جانم؟
مرا بی ‌آنکه خود خواهم اسیر زندگی ‌کردی.

خداوندا  ! 
اگر روزی ‌ز عرش خود به زیر آیی
لباس فقر پوشی 
غرورت را برای ‌تکه نانی
‌به زیر پای‌ نامردان بیاندازی‌
و شب آهسته و خسته
تهی‌ دست و زبان بسته
به سوی ‌خانه باز آیی
زمین و آسمان را کفر می‌گویی
نمی‌گویی  ؟!

خداوندا  !
اگر در روز گرما خیز تابستان
تنت بر سایه‌ ‌دیوار بگشایی
لبت بر کاسه‌‌ مسی‌ قیر اندود بگذاری
و قدری آن طرفتر
عمارت‌های ‌مرمری بینی‌
و اعصابت برای‌ سکه‌ای‌ این‌سو و آن‌سو در روان باشد
زمین و آسمان را کفر می‌گویی
نمی‌گویی  ؟!

خداوندا!
اگر روزی‌ بشر گردی‌
ز حال بندگانت با خبر گردی‌
پشیمان می‌شوی‌ از قصه خلقت،از این بودن، از این بدعت.

خداوندا تو مسولی.

 
خداوندا تو می‌دانی‌ که انسان بودن و ماندن
در این دنیا چه دشوار است،
چه رنجی ‌می‌کشد آنکس که انسان است و از احساس سرشار است.

                                                دکتر علی شریعتی

چه لطیف است حس آغازی دوباره،

و چه زیباست رسیدن دوباره به روز زیبای آغاز تنفس...

و چه اندازه عجیب است ، روز ابتدای بودن!

و چه اندازه شیرین است امروز...

روز میلاد...

روز تو!

روزی که تو آغاز شدی!